علم ستارهشناسي از قديميترين و در عين حال پيشرفتهترين علوم بشري است. از آنجا كه جهان خارج از كرة خاكي ما و مسائل آن در محدوده ستارهشناسي قرار ميگيرد، دامنة اين علم بيش از همة علوم ديگر گسترده است. از نخستين تصورات و برداشتهاي بشر اوليه نسبت به عالم لايتناهي و ماه و خورشيد و ستارگان و كهكشانها تا پيشرفتهترين سفينهها، آخرين تجهيزات فني رصدخانههاي كنوني، همگي دستاوردها و زمينههاي علم ستارهشناسي هستند. امروزه بشر نه تنها پا از سياره خود فراتر نهاده بلكه فضاپيماهاي مصنوع وي تا آخرين سيارات منظومه شمسي را نيز پشت سر گذاشتهاند و به آن سوي منظومه ما را يافتهاند. قرآن مجيد در آي ات به عظمت خلقت آسمانها و كهكشانها و ستارگان و زمين اشاره ميكند و در آيات فراواني انسان را به تفكر و تدبر در آفرينش آسمانها و ستارگان درخشان و تحولات شگرفي كه در اوضاع آنها پديد ميآيد و نظام متقني كه بر آنها حكمفرماست دعوت ميكند. درست به دليل وجود همين نظم است كه قوانين طبيعي مفهوم پيدا ميكنند. دانشمندان ع ...